تا هستم اي رفيق نداني كه كيستم

                        

                               

 روزي سراغ وقت من آيي كه نيستم

 

 

در آستان مرگ كه زندان زندگي است

 

                                 

 تهمت به خويشتن نتوان زد كه زيستم

 

 

پيداست از گلاب سرشكم كه من چو گل

          

                                  

 يك روز خنده كردم و عمري گريستم

 

 

طي شد دو بيست سالم و انگار كن دويست

 

                                 

چون بخت و كام نيست چه سود از دويستم

 

 

گوهر شناس نيست در اين شهر، شهريار

 

                                 

من در صف خزف چه بگويم كه چيستم؟

     

                                                                      

 

پاييز

 

     

                                                                      

 


 

نوشته شده توسط ستاره در دوشنبه سیزدهم اسفند 1386 ساعت 11:53 موضوع | لینک ثابت